Καθώς η Δυτική Ευρώπη πλησιάζει στο τέλος του πιο ζεστού καλοκαιριού που έχει καταγραφεί ποτέ, οι αμπελουργοί στις διασημότερες οινοπαραγωγικές περιοχές του κόσμου ξεκινούν τον τρύγο νωρίτερα από το συνηθισμένο – υπό την προϋπόθεση ότι τα σταφύλια τους δεν έχουν ήδη καεί από τη ζέστη των πυρκαγιών και της ξηρασίας. Καμένος αμπελώνας μετά από πυρκαγιά στο Κοτινιάκ της Γαλλίας, στις 6 Αυγούστου 2026 AP Photo/Philippe Magoni
Με τη βοήθεια ανάλυσης ισοτόπων άνθρακα στους χυμούς των σταφυλιών, οι επιστήμονες υπολόγισαν το επίπεδο υδατικού στρες που είχαν υποστεί τα φυτά. Διαπίστωσαν ότι και οι δύο ποικιλίες μπορούν να αντέξουν σημαντικές ελλείψεις νερού, ακόμη και σε συνθήκες αντίστοιχες με ένα θερμότερο κατά 2 βαθμούς κλίμα στη Βουργουνδία.
Οι διαφορές, όμως, εμφανίστηκαν όταν εξετάστηκε η χημική σύσταση των σταφυλιών, η οποία επηρεάζει το λεγόμενο terroir, δηλαδή τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που αποκτά ένα κρασί από τον συνδυασμό ποικιλίας, εδάφους και κλίματος.
Το «σημείο καμπής» του Pinot noir
Το Chardonnay έδειξε μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα. Ακόμη και όσο αυξανόταν η έλλειψη νερού, οι μεταβολές στις ουσίες που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του παρέμεναν σχετικά ομαλές, χωρίς να εμφανίζεται σαφές όριο πέρα από το οποίο η ποιότητα θα μπορούσε να αλλάξει απότομα.
Το Pinot noir, αντίθετα, παρουσίασε ένα πιθανό «σημείο καμπής». Μέχρι ένα επίπεδο ξηρασίας η χημική του σύσταση παρέμενε σχετικά σταθερή. Όταν όμως το υδατικό στρες γινόταν πολύ έντονο, σημαντικοί μεταβολίτες που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κρασιού άρχιζαν να μεταβάλλονται αισθητά.
Τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Food Chemistry: X υποδηλώνουν ότι ενδέχεται να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε ποιοτικά Chardonnays, ακόμη και αν οι ξηρασίες γίνονται πιο συχνές. Τα καλύτερα Pinot noir, από την άλλη πλευρά, θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν πλέον στο παρελθόν.