Πλημμύρες, ακραίοι καύσωνες, λειψυδρία: τα χειροπιαστά αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής δεν αφορούν μόνο τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του.
Η μελέτη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης – 2 σενάρια
Ενα πρώτο βασικό συμπέρασμα
Πώς υπολογίστηκε η παραγωγή κάθε χώρας
Πώς υπολογίστηκε η παραγωγή κάθε χώρας
Εικόνα 1. Καταλληλότητα περιοχών της Μεσογείου για ελαιοκαλλιέργεια μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα σύμφωνα με το SSP2 (το καλό σενάριο)
Εικόνα 2. Καταλληλότητα περιοχών της Μεσογείου για ελαιοκαλλιέργεια μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα σύμφωνα με το SSP5 (το χειρότερο σενάριο) Οι περιοχές των Βαλκανίων, οι παράκτιες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, αρκετές περιοχές στην Τουρκία, όπως και η Γαλλία, φαίνεται να ευνοούνται από την αλλαγή του κλίματος ως προς τη δυνατότητα ελαιοκαλλιέργειας.
Εικόνα 3. Αύξηση και μείωση των κατάλληλων για ελαιοκαλλιέργεια περιοχών σε σύγκριση με σήμερα σύμφωνα με τα σενάρια SSP2 και SSP5. Οπως φαίνεται στην εικόνα, όλη η Β. Αφρική και η Συρία θα αντιμετωπίσουν σημαντικές προκλήσεις στον τομέα της παραγωγής ελιάς, λόγω κυρίως της μείωσης της βροχόπτωσης αλλά και των υψηλών θερμοκρασιών που αυξάνουν την απώλεια νερού στην ατμόσφαιρα.
Εικόνα 4. Κατάλληλες για ελαιοκαλλιέργεια εκτάσεις ανά χώρα (σε km2), ως το τέλος του 21ου αιώνα σύμφωνα με τα μελλοντικά σενάρια SSP2 και SSP5. Η Ισπανία, το Μαρόκο, η Αλγερία, η Τυνησία και η Συρία παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες μειώσεις στην κατάλληλη έκταση και στο παραγωγικό δυναμικό, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην προβλεπόμενη μελλοντική μείωση των βροχοπτώσεων
Εικόνα 5. Μεταβολές της δυνητικής παραγωγής ελιάς σε επίπεδο χώρας, σύμφωνα με το σενάριο SSP2, για την περίοδο 2081–2100 σε σύγκριση με το παρόν. Το μέγεθος των φυσαλίδων αντιπροσωπεύει την απόλυτη μεταβολή της κλιματικά κατάλληλης έκτασης (ha) στις χώρες με τη μεγαλύτερη σύγχρονη παραγωγή. Οι χώρες με τις μεγάλες φυσαλίδες οι οποίες χάνουν κατάλληλες εκτάσεις στο μέλλον, αναμένεται να δουν και σημαντική μείωση στην παραγωγή τους σε σχέση με την σύγχρονη ελαιοπαραγωγή. Αυτές είναι κυρίως η Τυνησία, Αλγερία, Συρία και σε μικρότερο βαθμό το Μαρόκο και η Ισπανία. Αντίθετα η χώρα μας όπως και η Ιταλία αναμένεται να έχουν αυξημένη παραγωγή μέχρι το τέλος του παρόντος αιώνα.
Η ελλειμματική άρδευση (deficit irrigation) είναι μια γεωργική στρατηγική κατά την οποία οι καλλιέργειες ποτίζονται σκόπιμα με λιγότερο νερό από ό,τι χρειάζονται για τη μέγιστη ανάπτυξή τους. Στόχος είναι η εξοικονόμηση νερού και η μείωση του κόστους της γεωργίας, διατηρώντας παράλληλα υψηλή την ποιότητα των καλλιεργειών.
Η κ. Γκεμιτζή θέλει να τονίσει και τον λόγο που η ομάδα της θέλησε να προχωρήσει σε αυτή τη μελέτη:
«Η ερευνητική εργασία ξεκινάει συνήθως από κάποιο ερευνητικό ερώτημα ή κάποια παρατήρηση που θα αποτελέσει το έναυσμα για την προσπάθεια απάντησης σε περίπλοκα ερωτήματα.
Στη συγκεκριμένη δουλειά το έναυσμα δόθηκε από την καταστροφή ενός από τους ομορφότερους ελαιώνες στην περιοχή της Χαλκιδικής, που δυστυχώς παραχωρήθηκε προς τουριστική ανάπτυξη χωρίς τους κατάλληλους όρους που θα διασφάλιζαν την επιβίωση αυτού του μοναδικού οικοσυστήματος. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση ούτε στη χώρα μας, αλλά ούτε και σε άλλες χώρες με παρόμοια μοτίβα ανάπτυξης. Αλλά όταν η ανάπτυξη δεν συνδυάζεται με ένα αξιοβίωτο περιβάλλον, τότε θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το πεπερασμένο οικοσύστημα της Γης και ίσως η εργασία μας συμβάλλει με το δικό της τρόπο σε αυτόν τον επανασχεδιασμό».