Το παγκόσμιο επισιτιστικό σύστημα βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση και νέα έρευνα επισημαίνει τομείς όπου αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε συγκρούσεις.
Πηγή: dw.com
Πηγή: dw.com
Πηγή: dw.com
«Λόγω της κλιματικής αλλαγής, οι παγετώνες και το χιόνι λιώνουν πολύ γρήγορα»
Εκτός από τις άμεσες ανθρώπινες απώλειες, γεγονότα όπως οι καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν το Νεπάλ τον Αύγουστο του 2026 δίνουν μια εικόνα των μακροπρόθεσμων προκλήσεων που ενδέχεται να γίνουν πιο συχνές στο μέλλον.
«Οι οροσειρές των Ιμαλαΐων και του Χίντου Κους παρέχουν το μεγαλύτερο μέρος του νερού για τη γεωργία και του πόσιμου νερού στην περιοχή», δήλωσε ο Φαχίμι.
«Λόγω της κλιματικής αλλαγής, οι παγετώνες και το χιόνι λιώνουν πολύ γρήγορα», υπογράμμισε.
Βραχυπρόθεσμα, τα νερά από το λιώσιμο των πάγων θα μπορούσαν να αυξήσουν τη διαθεσιμότητα νερού.
Ωστόσο, προς το τέλος του αιώνα, προειδοποίησε, η περιοχή θα μπορούσε να αντιμετωπίσει «μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση που θα μπορούσε να επηρεάσει περίπου 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους».
Κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες
Καθώς η επισιτιστική ανασφάλεια επιδεινώνεται, οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες μπορεί να πολλαπλασιαστούν.
«Όταν η έλλειψη πόρων ή οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής αναγκάζουν τους ανθρώπους να αναζητήσουν άλλες ευκαιρίες διαβίωσης, μερικές φορές καταλήγουν να προσλαμβάνονται από τρομοκρατικές ομάδες», δήλωσε ο Φαχίμι, ο οποίος ανέφερε παραδείγματα από τη Νιγηρία και το Αφγανιστάν.
Σε άλλες περιπτώσεις, η δυσαρέσκεια του κόσμου στρέφεται κατά των κυβερνήσεων, εφόσον αυτές δεν καταφέρνουν να μετριάσουν τις επιπτώσεις στα μέσα διαβίωσης των πολιτών.
Η νομιμότητά τους τίθεται υπό αμφισβήτηση και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε βίαιες συγκρούσεις.
Αυτό συνάδει με το γενικότερο συμπέρασμα του Μίλερ. Η κλιματική αλλαγή, οι πόλεμοι και οι διαταραχές στο εμπόριο δεν οδηγούν αυτόματα σε συγκρούσεις.
Ωστόσο, η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή δεν μπορεί να περιορίζεται απλώς στην καλλιέργεια διαφορετικών φυτών ή στη χρήση νέων τεχνολογιών.
Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες πρέπει επίσης να προσαρμοστούν στις αλλαγές όσον αφορά το ποιος έχει πρόσβαση στη γη, στο νερό και στις θέσεις εργασίας.
Το dw.com σχολιάζει: «Το βασικό ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες διαθέτουν θεσμούς ικανούς να διαχειριστούν αυτές τις αλλαγές.
Όπου οι κυβερνήσεις, τα δικαστήρια και οι τοπικοί θεσμοί μπορούν να βοηθήσουν τις κοινότητες να προσαρμοστούν στις νέες πραγματικότητες, οι κλυδωνισμοί ενδέχεται να απορροφηθούν.
Όπου όμως οι θεσμοί αυτοί είναι αδύναμοι, η πίεση που ασκείται στα επισιτιστικά συστήματα μπορεί να μετατραπεί σε πίεση για την ίδια την ειρήνη».