Ένα φαινόμενο που κάποτε περιοριζόταν κυρίως στη Θάλασσα των Σαργασσών έχει εξελιχθεί στη Μεγάλη Ζώνη Σάργασσου του Ατλαντικού (Great Atlantic Sargassum Belt): μια σχεδόν αδιάσπαστη λωρίδα καφέ φυκιών Εργάτες μαζεύουν σάργασσο από ακτή του Μεξικού AP Photo/Eduardo Verdugo Καθώς αποσυντίθεται, προκαλεί έντονη δυσοσμία και μπορεί να απελευθερώσει υδρόθειο, ένα τοξικό αέριο που παράγεται κατά την αποσύνθεση οργανικής ύλης. Οι μεγάλες συσσωρεύσεις μπορούν να καλύψουν τις παραλίες, να διαταράξουν τα παράκτια οικοσυστήματα, να δημιουργήσουν ζώνες με χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο και να βλάψουν τους κοραλλιογενείς υφάλους. Παράλληλα, πλήττουν την αλιεία και τον τουρισμό, ενώ οι τοπικές αρχές αναγκάζονται να διαθέτουν σημαντικούς πόρους για τον συνεχή καθαρισμό των ακτών. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι πηγές θρεπτικών συστατικών που ενισχύουν την ανάπτυξη του σάργασσου έχουν αλλάξει με τον χρόνο. Η επιρροή φυσικών ωκεάνιων μηχανισμών, όπως η ανάδυση βαθύτερων υδάτων και η κατακόρυφη ανάμειξη, φαίνεται να υποχωρεί έναντι πηγών που συνδέονται με ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως οι γεωργικές απορροές, τα λύματα και η ατμοσφαιρική εναπόθεση. Δορυφορικές παρατηρήσεις και μοντέλα ωκεάνιας κυκλοφορίας έδειξαν επίσης πώς το σάργασσο μετακινείται εποχικά από πλούσια σε θρεπτικά συστατικά παράκτια νερά, ιδιαίτερα στον δυτικό Κόλπο του Μεξικού, προς τον ανοιχτό Ατλαντικό μέσω του Ρεύματος του Κόλπου. Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η πρωτοφανής εξάπλωση του σάργασσου δεν αποτελεί απλώς ένα οικολογικό παράδοξο. Συνδέεται με πραγματικές επιπτώσεις για τις παράκτιες κοινωνίες και δείχνει πώς η ρύπανση από την ξηρά, η κυκλοφορία των ωκεανών και η αυξανόμενη διαθεσιμότητα θρεπτικών ουσιών μπορούν να μεταμορφώσουν ένα ολόκληρο θαλάσσιο οικοσύστημα.Τι τροφοδοτεί το σάργασσο