Από τη Διώρυγα του Παναμά –η στάθμη της οποίας μειώνεται λόγω της ανομβρίας – μέχρι τα δραματικά αποτελέσματα του Daniel πάνω από τη Θεσσαλία, την επέκταση της ερήμου της Σαχάρας αλλά και τους νέους, εναλλακτικούς θαλάσσιους δρόμους που δημιουργούνται εξαιτίας του λιωσίματος των πάγων στην Αρκτική, τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής είναι πια χειροπιαστά σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Οι αρνητικές επιπτώσεις αφορούν επίσης:
Για τους μουσώνες στη Νοτιοανατολική Ασία, διαπιστώνεται ότι αν και η συνολική εποχική βροχόπτωση δεν αυξάνεται παντού, εντούτοις αυξάνονται και ενισχύονται τα ακραία επεισόδια βροχής, δηλαδή παρατηρείται περισσότερη βροχή σε λίγες ημέρες, ισχυρότερες πλημμύρες και μεγαλύτερα διαστήματα ξηρασίας μεταξύ επεισοδίων.
Σε σύγκριση με το σημερινό κλίμα, τα ακραία θερμικά επεισόδια στην Αραβική Χερσόνησο, με θερμοκρασίες που φτάνουν ή υπερβαίνουν τους 45°C αναμένεται να διπλασιαστούν έως το 2050, ενώ μέχρι το 2100 είναι πιθανό να εμφανίζονται έως και επτά φορές συχνότερα, ανάλογα με το σενάριο εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
Τα επεισόδια αφρικανικής σκόνης στην Ανατολική Μεσόγειο προέρχονται κυρίως από τη Σαχάρα και μεταφέρονται με νοτιοδυτικούς ανέμους προς Ελλάδα, Κύπρο και Μέση Ανατολή. Συνδέονται με βαρομετρικά χαμηλά και έντονη ατμοσφαιρική κυκλοφορία, ενώ είναι συχνότερα την άνοιξη.
Οι Μεσογειακοί Κυκλώνες, (διεθνής ονομασία: Medicane, από τις λέξεις Mediterranean και Hurricane), είναι μετεωρολογικά φαινόμενα που παρατηρούνται στη Μεσόγειο.
Οι θαλάσσιοι καύσωνες στη Μεσόγειο είναι περίοδοι ασυνήθιστα υψηλών επιφανειακών θερμοκρασιών στη θάλασσα που διαρκούν ημέρες ή εβδομάδες.
Το έργο «Πράσινος Τοίχος» (Great Green Wall) σχετίζεται με την ανάσχεση της ερημοποίησης λόγω της επέκτασης της ερήμου της Σαχάρας προς τα νότια.
Η ενίσχυση των τυφώνων στον κεντρικό Ατλαντικό οφείλεται κυρίως στην αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας λόγω της κλιματικής αλλαγής.
Το σχήμα αριστερά παρουσιάζει την τάση αύξησης της κλιματικής παραμέτρου που αφορά τον αριθμό των συνεχόμενων ξηρών ημερών για το διάστημα 1950-2022.
O πολικός στρόβιλος συγκρατεί τις αέριες μάζες στην Αρκτική, ενώ νοτιότερα του εντοπίζεται ο πολικός αεροχείμαρρος που μεταφέρει αέριες μάζες στις άλλες περιοχές του πλανήτη (πρόκειται για τη ροή που εμφανίζεται στην παραπάνω εικόνα με τα βέλη).
Οι νέες θαλάσσιες οδοί στην Αρκτική αποτελούν μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η άνοδος της θερμοκρασίας αέρα προκαλεί την τήξη και κατά συνέπεια τη μείωση των θαλάσσιων πάγων, επιτρέποντας τη διέλευση πλοίων σε περιοχές που παλαιότερα ήταν απροσπέλαστες για το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Οι σημαντικότερες διαδρομές είναι το Βόρειο Θαλάσσιο Πέρασμα κατά μήκος των ακτών της Ρωσίας και το Βορειοδυτικό Πέρασμα μέσω του Καναδά.
Οι νέες αυτές οδοί μειώνουν σημαντικά τον χρόνο και το κόστος μεταφοράς μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, καθώς είναι συντομότερες από τις παραδοσιακές διαδρομές μέσω των διωρύγων του Σουέζ και του Παναμά. Παρά τα οφέλη για τη ναυσιπλοΐα, υπάρχει σοβαρός προβληματισμός λόγω του εξαιρετικά εύθραστου οικοσυστήματος και τη βάσιμη πιθανότητα πρόκλησης σοβαρών επιπτώσεων σε αυτό.